میچکا را دنبال کنید

۱۰ میراث جهانی یونسکو در آسیا 

 

 

قاره‌ی پهناور و شگفت‌انگیز آسیا، میزبان تعدادی زیادی از میراث ثبت شده در فهرست جهانی یونسکو است؛ از معابد شگفت‌انگیز گرفته تا جاذبه‌های طبیعی نفس‌گیر. این قاره به دلیل گستردگی زیاد، دارای تنوع فرهنگی، طبیعی و قومی چشمگیری است. در این مقاله با چند نمونه از آثار و جاذبه‌های به ثبت رسیده در فهرست میراث جهانی یونسکو، آشنا می‌شویم. با آژانس مسافرتی میچکا همراه باشید.

میراث جهانی یونسکو (World Heritage Sites) مجموعه‌ای از مکان‌های فرهنگی یا طبیعی ثبت‌ شده در سازمان جهانی یونسکو مانند جنگل، کوه، آبگیر، معبد، ساختمان، مجموعه یا شهر است که در قالب فهرستی توسط کمیته میراث جهانی یونسکو، هر سال انتخاب می‌شوند. مکان‌هایی که در این فهرست قرار می‌گیرند، طبق کنوانسیون حفاظت از میراث جهانی فرهنگی و طبیعی، متعلق به تمام انسان‌های زمین، فارغ از نژاد، مذهب و ملیت خاص، محسوب می‌شوند و دولت‌ها موظف به حفظ و نگهداری این آثار هستند.

طبق این کنوانسیون، کشورهای عضو یونسکو، می‌توانند آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی کشور خود را برای ثبت به‌ عنوان میراث جهانی، معرفی کنند. حفاظت از این آثار، به عهده‌ی تمام کشورهای عضو کنوانسیون خواهد بود.

در ادامه با ده مورد از آثار و جاذبه‌های به ثبت رسیده در این فهرست که در قاره‌ی آسیا واقع شده‌اند، آشنا می‌شویم.

 

۱. شالیزارهای پلکانی بانائو (Banaue)، فیلیپین

 

 

این شالیزارهای پلکانی شگفت‌انگیز، ۲۰۰۰ سال پیش در دامنه‌ی کوه ایفوگائو ((Ifugao)) در منطقه‌ی Cordillera توسط اجداد ساکنان بومی منطقه، ایجاد شده‌اند. این شالیزارهای سنگی و گلی از یک سیستم آبیاری پیچیده بهره می‌برند. دانش ساخت این مزارع پلکانی، قرن‌ها از نسلی به نسل دیگر تا به امروز منتقل شده است. این شالیزارهای پلکانی به عنوان «یکی از شگفت‌انگیزترین پروژه‌های کشاورزی جهان» در دنیا شناخته می‌شوند. ظاهرا برای ساخت این مزارع از کمترین وسیله استفاده شده‌ است و بیشتر آن را با دست ایجاد کرده‌اند. این مزارع، ۱۵۰۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارند. اهالی این منطقه تا امروز به کشت برنج و سبزیجات در این مزارع مشغول هستند. گردشگری در این منطقه یکی از صنعت‌های مهم و درآمدزا است. بازدید از مزارع و آشنایی با قبایل محلی از مهم‌ترین تفریحات گردشگران این منطقه است. علاوه بر شالیزارهای پلکانی بانائو، ۷ شالیزار مشابه دیگر در این محدوده وجود دارد. در یکی از این شالیزارها به نام شالیزار Mayoyao، یک نوع کمیاب و اورگانیک از برنج به نام tinawon کشت می‌شود.

 

۲. آنگکور (Angkor)، کامبوج

 

 

یکی از مهم‌ترین سایت‌های باستان‌شناسی جنوب شرقی آسیا، پارک باستان‌شناسی آنگکور است که معابد، کانال‌های آبیاری و راه‌های ارتباطی متعددی بین پایتخت‌های امپراطوری خمر (Khmer) از قرن نهم تا پانزدهم را در خود جای داده است. شاخص‌ترین بنای موجود در این مجموعه، معبد آنگکور وات (Angkor Wat) است که با عنوان بزرگ‌ترین بنای مذهبی دنیا که قدمت آن به اوایل قرن دوازدهم برمی‌گردد، شناخته می‌شود. آنگکور وات که مهم‌ترین جاذبه‌ی گردشگری کامبوج است، نشان ملی این کشور نیز به ‌شمار می‌آید و طرح آن روی پرچم کامبوج نقش بسته است. این معبد در میان جنگل‌های منطقه‌ی سیم ریپ (Siem Reap) با بلوک‌های ماسه‌سنگی ساخته شده است که از کوه مقدس Phnom Kulen به این منطقه منتقل شده‌اند. این مجموعه‌ی مذهبی، مساحتی معادل ۱۶۲۶۰۰۰ مترمربع را در بر می‌گیرد. سبک معماری خمر در بنای این معبد به وضوح قابل مشاهده است. علاوه بر سبک معماری ویژه‌ی این معبد، دکوراسیون و تزیینات آن بسیار جالب توجه است. روی دیوارهای بخش‌های مختلف این معبد، تصاویری از اسطوره‌ها و افسانه‌های مذهبی نقش بسته است.

 

۳. خلیج ها لونگ (Ha Long)، ویتنام

 

 

خلیج ها لونگ به معنای اژدهای نزول‌کرده، خلیج کوچکی واقع در شمال شرقی ویتنام است. در آب‌های زمردین این خلیج، هزاران جزیره و کارست سنگ آهکی در شکل‌ها و اندازه‌های گوناگون سر بر آورده‌اند و با جنگل‌های بارانی پوشیده شده‌اند. بیش از ۱۶۰۰ جزیره‌ی کوچک و بزرگ در این خلیج وجود دارد که یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری مشهور در دنیا هستند. خلیج ها لونگ مساحتی در حدود ۱۵۵۳ کیلومترمربع دارد. سنگ آهکی که در این خلیج وجود دارد در طول ۵۰۰ میلیون سال و تحت شرایط و محیط‌های گوناگون شکل گرفته است. همچنین تکامل کارست‌های خلیج ها لونگ در طی ۲۰ میلیون سال و تحت تأثیر آب و هوای مرطوب گرمسیری روی داده است. در سال ۲۰۰۹، بنیاد عجایب هفت‌گانه‌ی نوین این خلیج را در فهرست نامزدهایش به‌ عنوان یکی از عجایب هفتگانه طبیعت اضافه کرد. خلیج ها لونگ زیستگاه ۱۴ گونه‌ی گیاهی بومی و ۵۰ گونه‌ی جانوری بومی است. طبق پژوهش‌های تاریخی انجام شده، انسان‌ پیش از تاریخ، در حدود ده‌ها هزار سال پیش در این منطقه زندگی می‌کرده است.

 

۴. آتشفشان‌های کامچاتکا (Kamchatka)، روسیه

 

 

شبه‌جزیره‌ی کامچاتکا در روسیه، میزبان تعداد زیادی آتشفشان فعال است. قرار گرفتن این منطقه بین اقیانوس آرام و پهنه‌ی وسیعی از زمین، تنوع زیستی جالب توجهی ایجاد کرده است. زیستگاه‌های طبیعی این منطقه شامل دریاچه، نواحی ساحلی، رود و... است. رود کامچاتکا و دره‌های اطراف آن میزبان یک کمربند آتشفشانی متشکل از ۱۶۰ آتشفشان است که در حال حاضر، ۲۹ تای آنها فعال هستند. آتشفشان کلیوچوسکایا سوپکا با ۴۷۵۰ متر ارتفاع، بلندترین آتشفشان فعال کامچاتکا است.

 

۵. مرکز تاریخی شهر بخارا، ازبکستان

 

 

این شهر تاریخی که قدمت آن به بیش از ۲۰۰۰ سال می‌رسد، در جاده‌ی ابریشم واقع شده است. این شهر، زمانی یکی از بزرگ‌ترین شهرهای آسیای مرکزی بوده است. موقعیت استراتژیک این شهر در تقاطع مسیرهای تجاری مشهور آن زمان، باعث شده که یکی از قطب‌های تجارت و سفر باشد. این شهر مدت‌های طولانی، مکانی برای مطالعات مذهبی و فرهنگی بوده است. خود شهر بیش از ۲۵۰۰ سال قدمت دارد اما سابقه‌ی سکونت انسان‌ها در محلی که این شهر بر آن بنا شده به هزاره‌ی دوم پیش از میلاد می‌رسد. از مهم‌ترین بناهای تاریخی واقع در این شهر، مقبره‌ی امیر اسماعیل سامانی است که از شاهکارهای معماری مسلمانان در قرن دهم میلادی به شمار می‌رود. تعداد زیادی مدرسه‌ی متعلق به قرن هفدهم میلادی هم در این شهر تاریخی وجود دارد. بخارا از بزرگ‌ترین شهرهای ماوراء‌النهر و یکی از کانون‌های دانش و ادب ایران بعد از اسلام است. امیر اسماعیل سامانی این شهر را به عنوان پایتخت خود انتخاب کرده بود. بیشتر قسمت‌های آرامگاه امیر اسماعیل سامانی تا چند دهه‌ی اخیر، زیر خاک قرار داشت و به همین دلیل، با گذشت زمان آسیب چندانی ندیده است. امروزه تمام آن از زیر خاک، بیرون آورده شده ‌است.

 

۶. آثار تاریخی و باستانی کیوتو، ژاپن

 

 

کیوتو که از سال ۷۹۴ میلادی تا قرن نوزدهم پایتخت ژاپن بود، هزاران سال است که به عنوان مرکز اصلی فرهنگ ژاپن شناخته می‌شود. معماری مذهبی بناها بین قرون هفت تا هشت میلادی به اوج شکوفایی خود رسید. طراحی باغ‌های این مجموعه از قرن نوزدهم، الهام‌بخش طراحی باغ در بسیاری از کشورهای دنیا بوده است.

این منطقه‌ی باستانی با معماری چوبی سنتی ژاپن و باغ‌های زیبای ژاپنی شناخته می‌شود. موزه‌های هنری، معباد بودایی و کاخ‌های بزرگ، این مجموعه‌ی ارزشمند و دیدنی را تشکیل می‌دهند.

این مجموعه شامل ۱۷ مکان است که در سه شهر کیوتو، اوجی و اوتسو قرار دارند. ۱۳ معبد بودایی، ۳ معبد شینتویی و یک کاخ، این مجموعه را تشکیل می‌دهند. یونسکو در سال ۱۹۹۴ این مجموعه را به فهرست میراث جهانی خود افزوده است.

 

۷. دیوار بزرگ چین

 

 

دیوار بزرگ چین که ۲۰ هزار کیلومتر طول دارد، به منظور دفاع از قلمروی امپراطوری‌های مختلف حاکم بر چین در مقابل مهاجمان شمالی ساخته شده است. این مجموعه‌ی عظیم و خارق‌العاده از استحکامات متعددی چون برج دیده‌بانی، مسیر عبور اسب و گذرگاه، قلعه و دیوار تشکیل شده است. این دیوار علاوه بر اینکه مدت‌های مدیدی از خاک این کشور دفاع کرده، فرهنگ و سنت‌های چین را نیز حفظ کرده است.

تاریخ ساخت دیوار چین به قرن پنجم تا هشتم قبل از میلاد باز می‌گردد. دیوار بزرگ چین یکی از عجایب هفتگانه‌ی جدید جهان است. ساخت این دیوار دفاعی بزرگ، بیش از دو هزار سال طول کشیده است. اولین بخش‌های این دیوار از قرن هشتم پیش از میلاد ساخته شده‌اند. گرچه بخش‌هایی از دیوار به خوبی حفظ و نگه‌داری و در صورت لزوم بازسازی و تعمیر می‌شود اما بخش‌های بسیاری از آن در طول زمان از بین رفته است. در سال ۲۰۰۱، دیوار چین با هفتاد هزار بازدیدکننده در روز، پربازدیدترین سازه‌ی جهان بود.

 

۸. ریل‌های کوهستانی هند

 

 

سه راه ‌آهن کوهستانی هند که بین سال‌های ۱۸۸۱ تا ۱۹۰۸ در دوران سلطه‌ی حکومت استعماری بریتانیا ساخته شده‌اند، نشانی از مهارت‌های پیشرفته‌ی مهندسی آن دوران هستند. این مسیرها، روستاهای مختلف را به هم پیوند می‌دهد و دسترسی به دشت‌ها و فلات‌های مناطق کوهستانی هند را ممکن می‌کند. مناطقی که این راه ‌آهن در آن‌ها کشیده شده است، به شکل قابل ملاحظه‌ای از نظر اجتماعی و اقتصادی، تحت تاثیر این توسعه قرار گرفته‌اند. این ریل‌ها هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرند.

این ریل‌های کوهستانی شامل پنج خط راه ‌آهن هستند که از این پنج خط، راه‌آهن هیمالیایی دارجیلینگ، راه ‌آهن کوهستانی نیلگیری و راه‌ آهن کالکا شیملا در میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند.

راه ‌آهن هیمالیایی دارجیلینگ یکی از راه آهن‌های باریک است که جالپایگوری را به دارجیلینگ متصل می‌کند و حدود ۸۶ کیلومتر طول دارد.

راه ‌آهن کوهستانی نیلگیری در سال ۲۰۰۵ به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه شده است. راه‌آهن کالکا شیملا یکی از راه آهن‌های باریک است که در شمال غرب هند قرار دارد و به خاطر مسیرهای کوهستانی و خیره‌کننده‌ای که از آن‌ها عبور می‌کند، بسیار مشهور است. طول این راه آهن ۲۱۶۹ متر است.

 

۹. معبد زرین دامبولا (Golden Temple of Dambulla)، سریلانکا

 

 

این معبد که در مرکز سری‌لانکا قرار دارد، یکی از بزرگ‌ترین و بهترین معابد غاری حفاظت‌شده در سری لانکا است. دیوارها و محراب‌های این معبد با تندیس‌ها و تصاویری از آیین‌های بودایی تزیین شده‌اند. این معبد از یک قرن پیش از میلاد، جایی برای زیارت و انجام اعمال مذهبی بوده است.

 بیش از ۸۰ غار ثبت شده در نواحی اطراف معبد وجود دارد. جاذبه‌های گردشگری اصلی این مجموعه در پنج غار قرار دارند و شامل تندیس‌ها و نقاشی‌های مذهبی هستند. در مجموع ۱۵۳ تندیس بودا، ۳ تندیس از پادشاهان سری لانکا و ۴ تندیس از خدایان و الهه‌ها در این مجموعه وجود دارد. نقاشی‌های دیواری، مساحتی معادل ۲۱۰۰ مترمربع را در بر می‌گیرند. مکان‌های آرامگاهی با اسکلت‌هایی با ۲۷۰۰ سال قدمت در نزدیکی این منطقه وجود دارد. قدمت این مجموعه به قرن اول پیش از میلاد بر می‌گردد. تندیس‌های بودای موجود در این مجموعه، ابعاد متفاوتی دارند که طول بلندترین آن‌ها به ۱۵ متر می‌رسد.

 

۱۰. جنگل‌های بارانی استوایی سوماترا (The tropical rainforest heritage of Sumatra)، اندونزی

 

 

این مجموعه شامل سه پارک ملی است و مساحتی بیش از ۲ میلیون هکتار را دربر می‌گیرد. تنوع گونه‌های گیاهی و جانوری این منطقه بسیار چشمگیر است. ۱۰ هزار گونه گیاه، ۲۰۱ گونه پستاندار و بیش از ۵۵۰ گونه پرنده در این زیستگاه زندگی می‌کنند. چشم‌اندازهای بی‌نظیر این پارک‌های ملی شامل انواع غارها، آبشارهای بلند، دریاچه‌ها و بلندترین آتشفشان اندونزی است.

این مجموعه که از سه پارک ملی تشکیل شده، در سال ۲۰۰۴ به فهرست میراث جهانی یونسکو، افزوده شده است. تمامی نواحی این مجموعه، چشم‌انداهای شگفت‌انگیزی از انواع زیستگاه‌های طبیعی را به نمایش می‌گذارند. دریاچه‌‌ی شگفت‌انگیزی چون Gunung Tujuh، آتشفشان Kerinci و چندین آتشفشان کوچک دیگر و نواحی ساحلی، از جاذبه‌های طبیعی این محدوده هستند. این سه پارک، ۵۰ درصد از تنوع گیاهی سوماترا را در بر می‌گیرند. بزرگترین گل جهان (زنبق بدبو) و بلندترین گل جهان (گل جسد(Amorphophallus titanum)) در این جنگل‌ها رشد می‌کنند.

زنبق بدبو(Rafflesia arnoldii) بزرگترین گل جهان، در سال ۱۸۱۸ میلادی برای اولین بار در جزیره‌ی سوماترا کشف شد. قطر این گل به حداکثر ۱/۵ متر و وزن آن به ۸ کیلو می‌رسد. زنبق بدبو گل ملی کشور اندونزی است.